พระเจ้าโอกกากราชแห่งเมืองพาราณสี มีมเหสี ๕ พระองค์ พระมเหสีองค์หนึ่ง ชื่อ “พระนางชันตุ”
ได้ทูลขอว่า ถ้ามีพระโอรสขอให้พระโอรสครองเมืองแทน
ด้วยสัจจะวาจาของกษัตริย์
พระเจ้าโอกกากราชเคยรับปากว่าจะทำตามที่พระนางชันตุขอ
จึงให้พระราชโอรสและพระราชธิดา ๙ พระองค์ที่เกิดจาก
พระนางหัตถาไปหาเมืองใหม่ไปครองแทนกษัตริย์ทั้ง ๙ พระองค์ออกเดินทางไปหาเมืองใหม่ เดินทางออกไป ๓ โยชน์ จากเมืองพาราณสี ไปสู่ป่าหิมพานต์ และได้เจอ “พระกบิลดาบส” สร้างอาศรมอยู่ริมฝั่งโบกขรณีข้างป่าหิมพานต์
พระดาบสอนุญาตให้ใช้สถานที่แห่งนั้นตั้งเมือง พระราชกุมาร ก็ตั้งเมืองลง ณ ที่นั้น พระดาบส จึงให้ชื่อว่า “กบิลพัสดุ์” ว่าเมืองวิเศษเหมือนว่า “กบิลหว้านกบิลยา” ว่าหว้านวิเศษยาวิเศษ หลังจากนั้นจึงพิจารณาว่าไม่มีเชื้อชาติใดบริสุทธิ์ที่จะมาทำการอวาหวิวามงคล จึงชวนกันทำการอวาหวิวามงคลระหว่างพี่น้อง และทูลให้พระเจ้าโอกกากราชทราบ
พระราชโอรสและพระราชธิดาทั้ง ๘ องค์ จึงได้แต่งงานกันเป็นคู่ ๆ ยกเว้น พระธิดาองค์โต “เจ้าหญิงปิยา” ซึ่งเป็นโรคเรื้อนได้ไปอาศัยอยู่ในป่าและไปพบกับ “เจ้าชายราม” ซึ่งเป็นโรคเรื้อนเหมือนกัน และเจ้าชายได้รักษาตัวเองและรักษาเจ้าหญิงด้วยใบโกละ (ใบกระเบา) และได้ตั้งราชวงศ์ โกลิยะในเวลาต่อมา ครองกรุงเทวทหะ/รามคาม ส่วนพระราชโอรสและพระราชธิดาที่เหลือ ได้ไปตั้งกรุงกบิลพัสดุ์อยู่ป่าไม้สากะ (ป่าสัก) ใกล้ฝั่งโบกขรณี อยู่ป่าหิมพานต์ ใกล้ภูเขาหิมวันต์ภายในมัชฌิมาประเทศ ชื่อ กบิลพัสดุ์ ได้มาจากชื่อของกบิลดาบส ที่เคยอาศัยป่าแห่งนี้และป่าสากะ(ป่าสัก) เป็นที่มาของแคว้นสักกะและสากยะวงศ์ในเวลาต่อมา
จำเดิมแต่นั้นมา “พระเจ้าโอกกามุข” อันเป็นต้นกษัตริย์ในกรุงกบิลพัสดุ์มา ตราบเท่าถึง “สมเด็จพระเจ้าสิริสุทโธทนะราชา” ผู้เป็นพระพุทธบิดา
อ้างอิงจากหนังสือ “ตีลังกา สืบหาชมพูทวีป” หน้า ๔๑๕
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น